Κριτικές

Κριτικές, συνεντεύξεις, σχόλια και παρουσιάσεις

Ο Γορανίτης δεν μας δίνει μια συλλογή διηγημάτων αλλά ένα οιονεί πολυπρόσωπο και πολύτροπο μυθιστόρημα δρόμου που διακρίνεται (και πρέπει να επαινεθεί) για την πολλαπλότητα του λόγου του: λόγος ασθματικός και παραληρηματικός, λόγος αγχώδης και παιδικός ή εφηβικός, λόγος όμως επίσης καθημερινός και λαϊκός, με τα κοινωνικά και τα πολιτικά του θραύσματα να σκορπίζουν προς πάσα κατεύθυνση, χωρίς ευτυχώς να προκαλείται ποτέ η αίσθηση της σύγχυσης και του χάους.

Ολόκληρη η κριτική: (περισσότερα…)

Άνθρωποι στο τρένο Του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου (Το Βήμα, 29/04/2018)

Σπάνια συνωμοσιολογία που ανθεί ευρύτατα σε στρώματα λαϊκών ανθρώπων είτε συνδέεται με τον προσωπικό τους χώρο είτε με τον δημόσιο, απέκτησε στη σύγχρονη πεζογραφία μια τόσο καίρια μορφή όσο στα διηγήματα του Γιάννη Γορανίτη ώστε τα «τυχαία» θραύσματα που τη συγκροτούν, σε συνδυασμό μ’ έναν χώρο όπως αυτός του τρένου που μέσα του αναπτύσσεται, να παραπέμπει σε μια εντελώς απροσδόκητη μεταφυσική της γλώσσας και των ανθρώπων.
Ολόκληρη η κριτική:  (περισσότερα…)

Βλέμματα στα βαγόνια Του Θανάση Θ. Νιάρχου (Τα Νέα, 12/5/2018)

I cannot say I miss something, in a nostalgic tone, but I sure miss the days of the artistic struggle and the desperate hope to change the world through (or by means of) art. The cynicism of most of current artists may seem more applicable to our days, but still…

Rephrasing an older Frank Zappa quote, I’d say that he would address us with something like: Art is making something out of nothing and selling it (to people not interested in buying it).

Ολόκληρη η συνέντευξη

 

Q&A with Greek writer Giannis Goranitis about his book «24», literature, Rock counterculture and music

(περισσότερα…)

Suburban Railway Blues (Συνέντευξη στο Blues.gr)

(περισσότερα…)

Ο Γιάννης Γορανίτης είναι ο συγγραφέας που σας κρυφακούει στο τρένο (Συνέντευξη στον Σταύρο Διοσκουρίδη, Popaganda)

«Πολλά δημοσιογραφικά κείμενα είναι δημιουργικά. Ακόμη και ένα εταιρικό memo ή μια ανακοίνωση στο ασανσέρ μπορεί να γραφτεί με δημιουργικό τρόπο. Αυτό που διαφοροποιεί τη δημοσιογραφική από τη λογοτεχνική γραφή δεν είναι ο βαθμός δημιουργικότητας, ούτε καν η φόρμα ή το στυλ. Είναι το απόβαρο που αφήνουν μετά την ανάγνωση».

Ολόκληρη η συνέντευξη.  (περισσότερα…)

Συνέντευξη στη Μαριλένα Αστραπέλλου (BHMAgazino)

Ο ρυθμός ξεφεύγει συχνά, ο μετρονόμος δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι σταθερός, ξαφνικά σκάει στον νου σου το Train Long-Suffering του Nick Cave με τους Bad Seeds, αλλά μέσα στο τρένο ακούγεται το Μικρό Αγόρι των Στέρεο Νόβα. Το «τελευταίο χτύπημα» έρχεται ξανά και ξανά, το οριστικό χτύπημα αναβάλλεται από σταθμό σε σταθμό.

24 στιγμιότυπα, 24 καρέ, 24 στάσεις, όσες και τα φωτογραφικά καρέ, εναλλάσσονται μέσα κι έξω από τα βαγόνια. Οι επιβάτες είναι εκπρόσωποι της μεσαίας τάξης, νεόπτωχοι, γιατροί, μετανάστες, καλλιτέχνες, άνεργοι, αλλά και περαστικοί από τους συρμούς και τα δρομολόγια.

Η πόλη, το μεγάλο χωνευτήρι, ρουφάει πρόσωπα και ιστορίες έτσι που τίποτα δεν βγαίνει ούτε μισό βήμα μπροστά. «Όσο κι αν δεν σ’ αρέσει εδώ, θα συνηθίσεις, αλλού δεν υπάρχει».

Ολόκληρη η παρουσίαση.

(περισσότερα…)

Το «24» του Γιάννη Γορανίτη είναι βιβλίο που και διαβάζεται, και ακούγεται Της Θάλειας Καραμολέγκου (Athens Voice)

Πονάει η γραφή. Πονάνε οι λέξεις. Πονάει κι η απουσία τους. Πονάνε τα είκοσι τέσσερα κείμενα. Είναι κι εκείνος ο λόγος ο κοφτός. Είναι οι λέξεις. Η μια δίπλα στην άλλη. Μα και τα κόμματα· και οι άνω τελείες. Ίσως κυρίως αυτά. Εκεί που νομίζεις πως θα πάρεις ανάσα, έρχεται η επόμενη φράση, το ίδιο σκληρή, το ίδιο αναίσθητη. Ναι, κυρίως τα κόμματα και οι άνω τελείες. Νιώθεις να σε κόβουν. Να σε χαράζουν. Σου φωνάζουν. Εκείνα είναι που σου λένε φταις. Ναι, εσύ. Φταις. Που επιτρέπεις στον κόσμο να είναι έτσι. Που είσαι κι εσύ, ένας ακόμα απών.

Ολόκληρη η κριτική  (περισσότερα…)

Οι επιβάτες Της Βίβιαν Αβρααμίδου-Πλούμπη (Amagi, 25/02/2018)

Το 24 του Γιάννη Γορανίτη (εκδόσεις Πατάκη/2017) το διαβάζεις σε περισσότερο χρόνο απ το χρόνο που χρησιμοποιεί ο αφηγητής  για την ιστορία του, το 24ωρο δηλαδή της πορείας του υπέργειου αθηναϊκού σιδηρόδρομου από την Κηφισιά έως τον Πειραιά και σε λιγότερο απ’ ότι χρειάζεται για να καταπιείς τα πονήματα πολλών (και γνωστών) σύγχρονων Ελλήνων πεζογράφων. Το πρώτο επειδή οι ιστορίες που είναι τυπωμένες στο βιβλίο, τα 24 διηγήματα που συναποτελούν στην  ουσία ένα μεγάλο αφήγημα, έχουν πυκνή γραφή. (περισσότερα…)

Ο λεκτικός υπέργειος του Γιάννη Γορανίτη Του Στυλιανού Τζιρίτα

«Το συγγραφικό εργαστήρι μου λειτουργούσε αρκετά χρόνια πριν την πρώτη μου δημοσίευση. Υπολειτουργούσε, για να είμαι ακριβής. Αφενός η προαναφερθείσα ανασφάλεια, αφετέρου η πίεση της καθημερινότητας, τα περιθώρια για συστηματική δουλειά ήταν ελάχιστα. Παρεμπιπτόντως, αν υπάρχει μαγική συνταγή για το γράψιμο, φοβάμαι –και ταυτόχρονα ελπίζω– ότι αποτελείται από μία και μοναδική οδηγία: δουλειά. Συστηματική, προγραμματισμένη και επίμονη δουλειά. Εν προκειμένω, εκμεταλλεύτηκα μια επαγγελματική μετάβαση και αξιοποίησα τον διαθέσιμο χρόνο ώστε να δουλέψω πιο συστηματικά τα κείμενά μου. Παράλληλα διαβάζω όσο και όποτε μπορώ. Αλλά εικάζω ότι η ανάγνωση δεν είναι τμήμα του συγγραφικού εργαστηρίου, αλλά το κλειδί του. Χωρίς την ανάγνωση δεν έχεις καν δικαίωμα εισόδου στο εργαστήρι της συγγραφής.»

Ολόκληρη η συνέντευξη  (περισσότερα…)

«Η ανάγνωση δεν είναι τμήμα του συγγραφικού εργαστηρίου αλλά το κλειδί του» Συνέντευξη στον Κώστα Αγοραστό (Bookpress)

Η γραφή του Γορανίτη είναι άκρως επιδέξια στον υπαινιγμό και στην αφαίρεση και σπαρταριστή όταν δοκιμάζεται στην αυτοαναφορικότητα. Κάποιες φορές παραείναι πεζή, ατέχνως προφορική, στην προσπάθειά της να μιμηθεί τη χυδαιότητα και την περιττολογία της καθημερινότητας, αλλά υπάρχουν στιγμές που αναδεικνύει με εκπληκτικό αυτοέλεγχο τη λογοτεχνική της δυναμική. Εν ολίγοις, έπειτα από 24 μυθοπλαστικούς σταθμούς, ο Γορανίτης καταφτάνει αισίως στον προορισμό του, τη λογοτεχνία.

Ολόκληρη η κριτική:  (περισσότερα…)

Κουβέντες του συρμού της Λίνας Πανταλέων (Καθημερινή της Κυριακής, 4/2/2018)